De ontvoering van Nicolas Maduro en Cilia Flores naar de Amerikaanse goelag

De ontvoering van Nicolas Maduro en Cilia Flores op zaterdag 3 januari 2026 was als een reclamespot voor het leger van de Verenigde Staten (VS). “Een televisieshow met alles erop en eraan”, zo noemde Trump de ontvoering in een interview op de nieuwszender Fox.

Dat was ook de bedoeling. De wereld moest de overweldigende, dodelijke efficiëntie van de Amerikaanse troepen zien, de vernedering van de vijand, de gevangenen die geen gevangenen meer zijn, maar trofeeën, tentoongesteld in de handen van een triomfantelijke overwinnaar. Vernederen en angst zaaien, net zoals in de koloniale tijden, net zoals de VS in 2002 de eerste gekidnapte gevangenen naar Guantanamo vervoerden: in het ruim van een vliegtuig, een kap over het hoofd, koptelefoons met harde muziek, aan elkaar vastgeketend, in een oranje pak met een pamper in de broek.

De ontvoering van de Venezolaanse president en zijn vrouw kostte aan 100 Venezolanen en Cubanen het leven, nog 100 anderen werden gewond. (1) Het begon met de uitschakeling van het Venezolaanse luchtafweersysteem. Het afsnijden van alle elektriciteit in de stad. De instelling van een no-fly zone boven de Caraïben, met honderden afgelaste vluchten tot gevolg. De bestorming van het huis waar Maduro en zijn vrouw zich bevonden. De arrestatie, de boeien, later de blinddoek, de koptelefoons met harde muziek om beide gevangenen te desoriënteren, het vervoer per helikopter naar het schip USS Iwo Jima in de Caraïben, gevolgd door een vervoer naar Guantanamo Bay op Cuba, dan met een vliegtuig naar een militair vliegveld in New York om tenslotte getransporteerd en opgesloten te worden in het Metropolitan Detention Center (MDC), een federale gevangenis in Brooklyn.

De dag erop werden Nicolas Maduro en Cilia Flores met een helikopter en vervolgens met een gepantserde militaire wagen overgebracht naar een federale rechtbank in Manhattan. Daar verschenen ze geketend, in blauwe en oranje gevangenishemden en kaki broeken, Cilia met twee pleisters op haar gelaat. “Nog voor we ze de gerechtszaal zagen binnenkomen hoorden we het gerammel van de kettingen rond hun enkels”, zo schreven journalisten.(2) “We zijn oorlogsgevangenen. We zijn ontvoerd. We zijn onschuldig”, zo zeiden beide gevangenen. Na een 40 minuten durende zitting werden ze terug overgebracht naar hun cel in het MDC.

Metropolitan Detention Center

MDC en MCC, welcome to hell

Tot 2021 waren er twee federale gevangenissen in New York, die beschikten over vier veiligheidsniveaus en die vooral gevangenen in voorarrest, mannen en vrouwen, huisvesten: het MDC, het Metropolitan Detention Center in Brooklyn en het MCC, het Metropolitan Correction Center, in Manhattan. Beide Centers waren en zijn berucht om hun dodelijk geweld, om hun extreme detentieomstandigheden en om de praktijk van eenzame opsluiting van de gevangenen.

Meestal komen die gevangenissen alleen maar in de pers als er nieuws is over de bekende gedetineerden die er in voorhechtenis zitten. Zoals toen Jeffrey Epstein in 2019 zelfmoord pleegde in het MCC. Toen kwamen horrorverhalen naar buiten en werd die gevangenis twee jaar later (voorlopig) gesloten. Alle 233 gevangenen werden overgebracht naar het MDC.

In dat MDC zat Ghislaine Maxwell, de medeplichtige van Jeffrey Epstein, in voorhechtenis van 2020 tot 2021. Toen titelde een krant: “Haar leven wordt een hel: een kijkje in de beruchte gevangenis in Brooklyn waar Ghislaine Maxwell zal verblijven tot haar proces”. En als ondertitel: “Je gaat van een leven zoals dat van Maxwell naar een situatie waarin je plotseling naakt gefouilleerd wordt en mensen in je lichaamsholten kijken – dat is een verpletterende ervaring”(3). Al zoiets gelezen over Cilia Flores?

Het is maar een topje van de ijsberg. Solitary Watch (SW, een groep die al sinds 2009 onderzoek doet naar de extreme gevangeniscondities in de VS) luidt al jaren de alarmbel over de twee gevangenissen. Zo publiceerde SW een half jaar geleden de getuigenis van Sean Chaney, een ex-gevangene die 15 maand had doorgebracht in MDC, onder de titel “MDC is een gevaarlijke en barbaarse federale gevangenis”.(4) De man had in totaal 18 jaar in de gevangenis gezeten en noemde zijn tijd in MDC “de meest verschrikkelijke” van zijn hele gevangenschap. Een uittreksel: “Ik heb meegemaakt hoe detentie in MDC de mentale stabiliteit van mensen kapotmaakt. Het gebrek aan frisse lucht, beweging en zelfs aan elementaire hygiëne creëert een omgeving van wanhoop en onrust. Het systeem lijkt te gedijen op deze instabiliteit, waardoor een vicieuze cirkel ontstaat waarin wanhoop conflicten genereert. Die conflicten worden vervolgens gebruikt als excuus om nog strengere omstandigheden op te leggen». Een getuigenis onder de velen, die u kan terugvinden op solitarywatch.com. Het is in die hel dat Nicolas Maduro en Cilia Flores zijn terechtgekomen.

Eenzame opsluiting

Binnen het MDC gaan de veiligheidsniveaus van minimum, laag, medium tot hoog, afhankelijk van “de misdaden” waarvan de gevangenen beticht worden. Op welk niveau Maduro en Flores terechtkwamen, werd meteen duidelijk bij hun aankomst. De hele gevangenis ging in lockdown, dat wil zeggen dat niemand van de meer dan duizend gevangenen (tussen de 1300 en de 1600) zijn cel in of uit mocht, alle activiteiten werden afgeschaft, geen bezoeken, geen douches of bestellingen in de kantine. Zo’n lockdown in MDC kan een dag, dagen of weken duren. Volgens een ex-gevangene van MDC komt Maduro in geen geval bij de gewone gevangenisbevolking terecht. Maar wel in een bijzondere afdeling, “4-North” genoemd, een afdeling die zo’n twintig mensen kan tellen, en waar personaliteiten als Sean „Diddy“ Combs, R. Kelly, Ghislaine Maxwell, Sam Bankman-Fried of „El Chapo“ gevangen zaten. “Als er plaats is. Anders verdwijnt hij, net als Cilia flores, in een cel in complete afzondering, met drie douches per week, drie maaltijden per dag, geen zonlicht, geen plaats om te luchten, en één telefoontje per maand. En het kan ze niets schelen of je in de problemen zit of niet,” zo verklaarde de man die het allemaal meemaakte.(5) Intussen weten we dat Maduro in beide gevallen in eenzame opsluiting zit, zonder enige vorm van menselijk contact. Om de 15 tot 30 minuten wordt zijn cel gecontroleerd “om er zeker van te zijn dat hem niets is overkomen”.

Wie meer wil weten over de catastrofale fysieke en psychische gevolgen van langdurige opsluiting in isolement zowel voor mensen als voor dieren, verwijs ik naar de uitgebreide wetenschappelijke literatuur die hierover bestaat. Of naar de getuigenissen van gevangenen die zo’n isolement aan den lijve hebben ondervonden en die het hebben overleefd, met blijvende schade voor hun gezondheid voor de rest van hun dagen. Zoals dat te zien is het toneelstuk van Jean-Marc Mahy “Un homme debout”, of te lezen in het boek “Le ciel est un carré bleu” van Ali Aarrass of in het boekje van Solitary Watch “Stemmen van zij die levend begraven zijn”, waarin een vijftal Amerikaanse gevangenen getuigen(6).

We weten nog niet hoe lang Nicolas Maduro en Cilia Flores in het MDC zullen verblijven. Maar als een internationale campagne er niet in slaagt hen vrij te krijgen zullen ze na hun verblijf in het MDC overgebracht worden naar een van de hoogst beveiligde gevangenissen van de Amerikaanse goelag.

De Amerikaanse goelag

We moeten er niet op rekenen dat onze regeringen of andere autoriteiten aan officiële gebouwen een enorme poster zullen ophangen voor de vrijlating van Maduro. Zoals ze dat wel doen als het gaat om sommige gevangenen in Iran, Rusland of China. De zogenaamde bekommernis om de rechten van gevangenen is fake. Ze interesseren ons alleen in de landen die we bevechten en ze vormen een onderdeel van de oorlog die we tegen die landen voeren. Gevangenen en gevangenissen in de landen die we bevechten spreken zo meer tot onze verbeelding dan die in ons eigen westerse kamp. Daarover enkele gegevens.

Voor politiek en media is het alsof het Amerikaanse folterkamp van Guantanamo nooit heeft bestaan. De opening van dat kamp 24 jaar geleden betekende nochtans de meest brutale en radicale breuk met al wat er na de Tweede Wereldoorlog was vastgelegd in internationale akkoorden en verdragen over de rechten van gevangenen. Voor politiek en media is het ook alsof het niet de Verenigde Staten zijn die het meest gigantische gevangeniscomplex ter wereld hebben, met als kern massadetentie enerzijds en extreem isolement anderzijds.

Het rapport 2025 van het Prison Policy Initiative bevestigt eens temeer dat de Verenigde Staten het grootste aantal gevangenen en het hoogste opsluitingscijfer ter wereld hebben: ”Bij de twee miljoen gevangenen worden vastgehouden in 1 566 staatsgevangenissen, 98 federale gevangenissen, 3 116 lokale gevangenissen, 1 277 jeugdgevangenissen, 133 immigratiedetentiecentra, 80 gevangenissen op Indiaans grondgebied. En ook in militaire gevangenissen, civiele opvangcentra, psychiatrische ziekenhuizen van de staat en gevangenissen in de Amerikaanse territoria (zoals Puerto Rico, de Maagdeneilanden…).(7)

En ook die cijfers zijn niet volledig. De jacht op migranten die Trump lanceerde bij zijn aantreden voor zijn tweede ambtstermijn dreef het aantal mensen in detentie verder omhoog. Volgens het Deportation Data Project arresteerde ICE ( U.S. Immigration and Customs Enforcement, een federale politie van het departement voor binnenlandse veiligheid, zo’n 27 500 man sterk) 746 immigranten per dag. Het aantal immigrantengevangenissen, vermeld in het Prison Poiicy Initiative, explodeerde van 133 in januari 2025 naar 212 op het einde van het jaar, een bijna verdubbeling. Omdat er nog altijd te weinig plaats is plant ICE de aankoop van 24 oude grootwarenhuizen om die om te bouwen tot gevangenissen voor migranten. Negen daarvan zijn al in gebruik.(8)Ze moeten gevangen migranten vasthouden tot ze kunnen uitgewezen worden. Bedoeling is, zo zei Todd Lyons, directeur van ICE, om te komen tot een systeem zoals dat van Amazon: “Net zoals Amazon efficiënt pakketten verzendt, willen wij mensen door het land kunnen vervoeren”.(9) En Trump wil ook oude gevangenissen heropenen of gebouwen van oude luchthavens herinrichten als detentiecentra voor uit te wijzen migranten, zoals Alligator Alcatraz, geopend in juli 2025 die tot 5000 mensen kan herbergen.

Op donderdag 26 maart verschijnen Nicolas Maduro en Cilia Flores opnieuw voor de rechtbank. Neem deel aan de mars die in Brussel wordt georganiseerd als onderdeel van de internationale campagne voor hun vrijlating. Red het leven van Nicolas Maduro en Cilia Flores en haal hen uit de hel van de Amerikaanse goelag.