luk vervaet acid*

 L'enlèvement de Nicolas Maduro et Cilia Flores, le samedi 3 janvier 2026, ressemblait à une publicité pour l'armée des États-Unis (USA). « Un spectacle télévisé avec tout ce qu'il faut », c'est ainsi que Trump a qualifié l'enlèvement lors d'une interview sur la chaîne d'information Fox. C'était d'ailleurs le but recherché. Le monde devait voir l'efficacité écrasante et mortelle des troupes américaines, l'humiliation de l'ennemi, les prisonniers qui ne sont plus des prisonniers, mais des trophées, exhibés entre les mains d'un vainqueur triomphant. Humilier et semer la peur, comme à l’époque coloniale, comme lorsque les États-Unis ont transporté en 2002 les premiers prisonniers enlevés vers Guantanamo : dans la soute d’un avion, une cagoule sur la tête, des écouteurs diffusant de la musique à plein volume, enchaînés les uns aux autres, vêtus d’une combinaison orange et d’une couche-culotte. L'enlèvement du président vénézuélien...

 De ontvoering van Nicolas Maduro en Cilia Flores op zaterdag 3 januari 2026 was als een reclamespot voor het leger van de Verenigde Staten (VS). “Een televisieshow met alles erop en eraan”, zo noemde Trump de ontvoering in een interview op de nieuwszender Fox. Dat was ook de bedoeling. De wereld moest de overweldigende, dodelijke efficiëntie van de Amerikaanse troepen zien, de vernedering van de vijand, de gevangenen die geen gevangenen meer zijn, maar trofeeën, tentoongesteld in de handen van een triomfantelijke overwinnaar. Vernederen en angst zaaien, net zoals in de koloniale tijden, net zoals de VS in 2002 de eerste gekidnapte gevangenen naar Guantanamo vervoerden: in het ruim van een vliegtuig, een kap over het hoofd, koptelefoons met harde muziek, aan elkaar vastgeketend, in een oranje pak met een pamper in de broek.  De ontvoering van de Venezolaanse president en zijn vrouw kostte aan 100 Venezolanen en Cubanen het leven, nog 100 anderen werden gewond. (1) Het...

Image: Midhun Puthupattu   Van Afghanistan tot Iran, van Guantanamo tot Maduro. Geen einde in zicht? Wat er in 2001 gebeurde behoort, voor een doorsneejongere die vandaag twintig of dertig is, tot de prehistorie. Men kan het de jonge mensen niet kwalijk nemen: ze hebben het al moeilijk genoeg met de situatie van vandaag en met de golf van informatie die hen overspoelt. Er is hen door onze bewindvoerders ook geleerd dat de oorlogen in het buitenland, conflicten noemen ze dat, waarin het imperialistische Westen rechtstreeks of onrechtstreeks verwikkeld is, vooral niet mogen geïmporteerd worden; de prijs van de benzine aan de pomp en of onze toeristen veilig uit oorlogsgebieden naar huis kunnen, dat is waar, voor onze media, onze interesse naartoe moet gaan. Aan de rest kunnen we toch weinig of niets doen.    Wie spreekt er nog over de oorlog tegen Afghanistan die vijfentwintig jaar geleden begon, over de oorlog tegen Irak die erop volgde, telkens met honderdduizend...