luk vervaet acid*

    (De gevangenisrevolutie van Van Quickenborne deel 2) Ik ga weer naar de gevangenis. Of, om eens een andere benaming te gebruiken, naar een van de 43 penitentiaire instellingen of detentiekampen, als je de detentiecentra voor illegalen meetelt, die ons land rijk is, en zonder de constructies mee te tellen die in aanbouw zijn. Als je die laatste er bijtelt zijn er binnenkort zo’n 50 gevangenissen in België. Een absoluut record. Het record van meer dan 13000 gevangenen, gestockeerd op 11000 plaatsen, en waarvan er zo’n 700 op de grond slapen, dat record is al een jaar geleden gebroken.    Terug naar de gevangenis dus, in mijn geval niets bijzonders zoals de titel misschien suggereert.  Ik ga er niet heen als een recidivist of als een van de 3000 mensen die een briefje ontvingen om zich aan te melden in de gevangenis na enkele jaren angstig afwachten op een vrijgekomen plaats. Ik ga ook niet meer, zoals vroeger, als leraar of als lid van een Commissie van Toezic...

  Käthe Kollwitz museum Kollwitz Köln Dit artikel is gebaseerd op ware feiten. Ik veranderde alleen de namen van de betrokken mensen en de plaatsen, uit respect en als bescherming voor slachtoffer, dader en familie. Bedoeling van dit artikel is niet om individuele politieagenten in deze zaak te beschuldigen, maar om de rol van de politie in situaties van mentale crisis in vraag te stellen.   Marie is een vriendin die ik al zo'n tiental jaar ken. De afgelopen jaren heb ik haar elke maand bezocht. Dat was in ieder geval zo voor het uitbreken van de Covid-pandemie, toen elk bezoek werd verboden, met als gevolg een nog groter isolement van gevangenen en patiënten. Mijn vriendin is geïnterneerd. Ze is een patiënte in een psychiatrisch ziekenhuis.  Ze zit al bijna 6 jaar vast, eerst in de gevangenis en sinds vijf jaar in dat ziekenhuis. Tijdens een extreme psychische crisis, heeft ze een van haar kinderen om het leven gebracht. Een jongetje dat ik gekend heb toen ik bi...

De film The Good Terrorist, die op 6 november op de Nederlandse televisie wordt vertoond, gaat over twee mensen: Ali Aarrass en Jason Walters.  Ze hebben gemeenschappelijk dat ze allebei, in een terrorisme proces in eerste aanleg, tot 15 jaar gevangenisstraf werden veroordeeld. In beroep werd de straf van Ali verminderd tot 12 jaar en die van Jason tot 13 jaar. Allebei werden ze opgesloten in een hoog beveiligde gevangenis, in isolement. De eerste in Marokko, de tweede in Nederland. Ali tot op vandaag (zijn vrijlating is voorzien op 2 april 2020), Jason tot op de dag van zijn vervroegde invrijheidsstelling in 2013.  Maar hier houdt de vergelijking tussen de twee mannen op In het geval van de Belg Ali Aarrass wil de titel The Good Terrorist zeggen dat het gaat om iemand die in Marokko onschuldig in de gevangenis zit en die met terrorisme geen uitstaans heeft. Een man die sinds 12 jaar, zijn schijnproces, zijn illegale uitlevering door Spanje aan Marokko, zij...