luk vervaet acid*

    (De gevangenisrevolutie van Van Quickenborne deel 2) Ik ga weer naar de gevangenis. Of, om eens een andere benaming te gebruiken, naar een van de 43 penitentiaire instellingen of detentiekampen, als je de detentiecentra voor illegalen meetelt, die ons land rijk is, en zonder de constructies mee te tellen die in aanbouw zijn. Als je die laatste er bijtelt zijn er binnenkort zo’n 50 gevangenissen in België. Een absoluut record. Het record van meer dan 13000 gevangenen, gestockeerd op 11000 plaatsen, en waarvan er zo’n 700 op de grond slapen, dat record is al een jaar geleden gebroken.    Terug naar de gevangenis dus, in mijn geval niets bijzonders zoals de titel misschien suggereert.  Ik ga er niet heen als een recidivist of als een van de 3000 mensen die een briefje ontvingen om zich aan te melden in de gevangenis na enkele jaren angstig afwachten op een vrijgekomen plaats. Ik ga ook niet meer, zoals vroeger, als leraar of als lid van een Commissie van Toezic...

  Op 10 april 2024 erkende het Spaanse Grondwettelijk Hof, met zes tegen vijf stemmen, de ontvankelijkheid van de klacht van Ali Aarrass over de schending van zijn grondrechten door Spanje en van zijn vraag om herstel en vergoeding. Volgens het Hof heeft Spanje de rapporten van de Verenigde Naties (VN) over Ali Aarrass genegeerd en heeft het land hem illegaal uitgeleverd aan Marokko. Als gevolg daarvan genoot Ali Aarrass niet van een bescherming door Spanje tegen foltering en onmenselijke of vernederende behandeling waaraan hij in Marokko werd onderworpen.  Volgens dit baanbrekende vonnis is dit een schending van artikel 7 van het Verdrag inzake de burgerrechten en de politieke rechten, dat in 1954 in New York werd ondertekend door vele landen, waaronder Spanje. Dit artikel stelt dat " niemand mag worden onderworpen aan foltering of aan wrede, onmenselijke of onterende behandeling of bestraffing ". Na twaalf jaar detentie, foltering en isolement is deze uitspraak een eer...

Ali Aarrass torturé (image d'une vidéo montrée au tribunal de première instance de Bruxelles en 2014) La nomination de Didier Reynders en tant que commissaire européen à la Justice « avec pour mission les Droits fondamentaux et la défense de l’État de droit » est une gifle magistrale à toutes celles et tous ceux qui l’ont croisé sur le chemin de la défense des droits de l’homme en Belgique. À l’annonce de sa nomination, Didier Reynders, dont le nom a été cité dans des affaires comme le Kazakhgate, la loi sur la transaction pénale, la gestion des fonds libyens et, tout récemment, le blanchissement d’argent et de corruption au Congo, a déclaré : « L'Union (européenne) n'est pas uniquement un grand marché : il faut une surveillance des droits fondamentaux et de la séparation des pouvoirs, comparable à celle déjà appliquée aux finances  ». Commencer par aborder la question des droits de l’homme en prenant le libre marché et le monde financier comme référe...

Het had een aprilvis kunnen zijn.  Maar de grap was zo flauw, dat men besloot om ze te reserveren voor de eerste dag van de vakantie, wanneer niemand nog echt op het nieuws let. Probleem is dat het niet alleen gaat om een grap met slechte smaak, maar om een heel serieuze beschuldiging. Die luidt zo. Peter Callebaut, de advocaat van de burgerlijke partijen in het proces van de moordenaars van de Bende van Nijvel, heeft “ een nieuwe, spectaculaire piste ” ontdekt in een dossier dat is opgesteld door “ een hoge federale functionaris, die expert is in terrorismebestrijding ”. De zaak van de Bende is al zo oud dat een rappel van de feiten op zijn plaats is. De Bende van Nijvel vermoordde in de jaren 1982-1985 minstens achtentwintig mensen bij overvallen op supermarkten (vooral Delhaizes). Bijna veertig jaar later zijn de daders, die niet opereerden om het geld, maar wel om een maximum aan slachtoffers te maken, kinderen incluis, nog altijd niet geïdentificeerd. “ Het hele onderz...