luk vervaet acid*

Foto Recht naar de gevangenis   Het nieuwe jaar 2022 was nog maar een paar dagen oud, toen toenmalig minister van Justitie Van Quickenborne in een opiniestuk in de krant De Standaard “een revolutie” aankondigde in de gevangenissen. (1) Met de bescheidenheid die hem kenmerkt, schreef hij dat het vanaf nu gedaan zou zijn met “de hoge recidivecijfers, de strafinflatie en de overbevolking waarmee we al decennialang te maken hebben.” Voor hij bij de VLD ging, was de man nog lid geweest van AMADA, de voorloper van de PVDA, en misschien had hij uit die periode het woord revolutie onthouden. Ik citeer hem: “Onder de waterlijn voltrekt er zich een stille revolutie in het gevangeniswezen”. Voor die revolutie ging hij nieuwe gevangenissen bouwen en miljoenen euro’s investeren in het gevangeniswezen. En ook ging hij in de gevangenissen een soort tewerkstellingsbureaus inrichten in de vorm van detentiebegeleiders om de individuele detentieplannen van de gedetineerden op te volgen.    ...

photo OIP.org   Dit artikel werd ook gepubliceerd in De Wereld Morgen onder de titel : "De gevangeniscrisis: Falend beleid zorgt voor een explosieve situatie"   https://www.dewereldmorgen.be/artikel/2024/03/07/de-gevangeniscrisis-falend-beleid-zorgt-voor-een-explosieve-situatie/  De overbevolking in de gevangenissen. De gevangenen worden er ziek en agressief van. Als ze de gevangenis verlaten is het met een dosis frustratie en haat in het hart, omdat ze behandeld zijn als beesten. Hulpverleners kunnen alleen maar toekijken en “de problemen signaleren”. Aan de directies, die proberen te redden wat er te redden valt of zelfs in tranen uitbarsten op een bijeenkomst met het ministerie van Justitie omdat ze het niet meer aankunnen.(1)  Of ze signaleren de problemen aan het parlement, waar men ofwel geen interesse heeft of zich niet waagt op dat terrein om geen stemmenverlies te lijden bij de komende verkiezingen. Bij de bureaucraten van het ministerie van Justitie blijven...

f oto Recht naar de gevangenis   © Play Laten we beginnen met een greep uit het vakantienieuws over onze gevangenissen van de maanden juli en augustus.   6 juli 2023:  “ In de gevangenis van Gent (De Nieuwe Wandeling) zitten 418 gedetineerden voor 244 plaatsen .” (1) 2 juli 2023:  “ in de gevangenis van Mons (Bergen) zitten er in sommige cellen van 9 m² drie, soms vier gedetineerden, dat is onhoudbaar vooral tijdens warme périodes. De agressiviteit tegen het personeel neemt toe. Er is het probleem van wandluizen, er zijn meer en meer ratten in het gebouw, zelfs in sommige cellen ”. (2) 26 juli 2023:  “ vandaag hebben er nog steeds 167 Belgische gedetineerden geen eigen bed. Begin juni ging het nog om 97 gevangenen, verdeeld over zeven inrichtingen. In Gent moesten in maart nog een 70-tal gedetineerden op de grond slapen, maar begin juni daalde dat aantal en hadden bijna alle gevangenen een eigen bed. Ondertussen is het cijfer weer gestegen en moeten ...

In Frankrijk organiseert het Collectief Doden in de gevangenis  een jaarlijkse hulde In de nacht van zaterdag op zondag 30 oktober 2022 stierf Yassine S. uit Hoboken in een isoleercel in de gevangenis van Leuven Centraal.  Zijn medegedetineerden op vleugel D getuigen dat hij herhaaldelijk om medische hulp had gevraagd. Ook op zaterdagavond. Vanaf dan verschillen de versies. Volgens het parket zou een dokter hem hebben gezien, volgens anderen zouden alleen enkele cipiers een kijkje zijn komen nemen. Maar het resultaat van beide versies was hetzelfde: een ernstige medische interventie zoals zijn overbrenging naar een ziekenhuis bleef uit. Sterker nog: sommigen zeggen dat zijn vraag om medische hulp werd beantwoord met een overbrenging naar het cachot. Om medische redenen? Om van zijn geklaag af te zijn? Of zat hij al drie dagen in een isoleercel en zo ja waarom?  Zoals steeds werd er na zijn dood een onderzoek aangekondigd. Woordvoerster Valerie Callebaut van het ...

   voor de gevangenis van Berkendael 1973 Vijftig jaar geleden zat ik een maand opgesloten in de Begijnenstraat. Ik was twintig toen ik voor het eerst kennis maakte met een politiebureau, dan met een cel onder het Antwerpse justitiepaleis en daarna met een gevangenis, die van de Begijnenstraat in Antwerpen en daarna met de rechtbank. Het zou me later nog wel een paar keer overkomen. Als jonge militant had ik me samen met een twintigtal anderen van Alle Macht aan de Arbeiders (AMADA), een maoïstische groep, geëngageerd in de niet door de vakbonden erkende dokwerkersstaking van april-mei-juni 1973 in Antwerpen en Gent. Het was de periode ‘post-mei-68’. Men zocht een kandidaat om in die staking de woordvoerder van AMADA te zijn en zo werd ik de man met de megafoon, iets wat, na een gewelddadig treffen tussen politie, stakers en militanten, op 14 mei 1973, tot mijn arrestatie en opsluiting zou leiden. [1] Het incident gebeurde tijdens een betoging toen dokwerkersvrouwen door ...