luk vervaet acid*

Copyright 2014, Acronyms and Slang In haar arrest van 4 januari 2021, 410 punten en 132 pagina’s lang, verwierp rechter Vanessa Baraitser het Amerikaanse verzoek om Julian Assange uit te leveren. In haar rechtvaardiging van het vonnis ging haar aandacht vrijwel uitsluitend uit naar de SAMs, de Bijzondere Administratieve Maatregelen (Special Administrative measures), die aan Julian Assange zouden kunnen worden opgelegd.  Ze baseerde zich hiervoor op de getuigenissen van SAM-gevangenen, zoals die van Ahmed Abu Khatallah (vertegenwoordigd door advocaat Eric Lewis), Abu Hamza (vertegenwoordigd door advocaat Lindsay Lewis) en ook op de getuigenis van Maureen Baird, een voormalige bewaker in de MCC-gevangenis van New York City. In de punten 308 en 309 van het arrest wees ze erop dat ze het materiaal op internet over de ADX Florence supermax-gevangenis had gelezen en in het bijzonder “The Darkest Corner”, een rapport over de SAMs uit 2017 [1] .    Dit laatste beschrijft de SAMs ...

  ( foto hln.be ) Was er in het algemeen geen woord te horen over de gevangenissen tijdens deze coronatijden, dan waren er wel enkele overwinningsberichten van het ministerie van justitie en het gevangeniswezen. Om te zeggen dat alles onder controle is. Dat er nauwelijks besmettingen waren in de gevangenis tijdens de eerste Covid 19 golf. Het gaat er zelfs zo goed dat de enkele honderden gedetineerden die tijdens deze gezondheidscrisis in voorlopige vrijheid werden gesteld om de overbevolking te bezweren, al vanaf half juni moesten terugkeren naar de gevangenis. De gevangenis werd zowaar de veiligste plek om u tegen corona te beschermen.  Het enige moment waarop je iets over de gevangenissen hoorde was toen de gedetineerden 122.000 mondmaskers stikten en daarvoor een bedanking kregen van de koning.  Ook in het nieuws kwamen de revoltes tijdens de eerste weken van de pandemie. Waarbij gevangenen schreeuwden om aandacht voor de dramatische sanitaire condities, het gebrek aa...

 Un documentaire réalisé en période du confinement avec les moyens du bord : interviews skype, vidéos des réseaux sociaux, séquences DIY... Il est le reflet des questionnements qui ont traversé cette période et donne aussi la parole aux populations marginalisées avec ou sans papiers.  Comment revenir à la normale quand la normalité est le problème ? Avec les intervenants Echadi Bouchaâla Nadia sans qui ce documentaire aurait eu peu de chance de voir le jour et qui a été l'impulsion et le ciment de ce projet, merci à Said Codm , à Rabia Benkh, à Daniel Tanuro, à Luk Vervaet. LE JOUR QUI VIENT - 26 MINUTES - 2020 Réalisation : Najib Chairi -  Image : Amin Bendriss et Najib Chairi  Production : CVB " C’est un exploit de réaliser son tout premier documentaire pendant une période de confinement. Le cinéaste de talent Najib Chaquiri l’a fait avec courage et succès. Avec ce titre poétique qui fait rêver: « le jour qui vient », ouvrant la voie à la réflexion s...

    (  (Photo Change Space   @ChangeSpaceCommunity) Op 12 mei organiseren de vrienden van Julie Van Espen een herdenkingsmoment voor hun vriendin onder de naam Bloom for Change. Een herdenkingsmoment voor Julie, die een jaar geleden werd vermoord, en een oproep tegen het geweld tegen vrouwen.  Een oproep die ons doet stilstaan bij wat er met Julie gebeurd is, bij slachtoffer en dader, bij schuld en straf. Een oproep voor verandering, voor Change. Hoe en wat veranderen ? Het is een vraag die ons allemaal moet bezighouden.     Herdenken, samen met alle andere slachtoffers van geweld . Herdenken is onze manier om als gemeenschap, als collectief, ons mens-zijn te tonen. Aan Julie, aan haar familie. Samen, niet alleen. Elk jaar opnieuw – op straat of virtueel, het maakt niet uit. Bloemen dragen of ophangen aan het venster. Niet vergeten. Stop het geweld. Stay Human.  Herdenken als antwoord op een sensatiecultuur, die in real time een moord, een aanslag...

Devant le palais de justice à Bruxelles, janvier 2016  Pendant douze années, manifestations, pétitions, grèves de la faim, conférences, procédures en justice nationales et internationales, livres, bandes dessinées, chœur, etc. ont rythmé un combat sans relâche pour qu'Ali Aarrass soit considéré comme un citoyen belge et protégé en tant que tel par la Belgique. Et non comme un citoyen de seconde zone,  sous prétexte qu'il possède la double nationalité belgo-marocaine. Tout était là, avec Ali Aarrass, pour que la Belgique intervienne sans délai : il s'agissait d'un homme innocent (innocenté par le juge espagnol Balthazar Garzon), torturé (torture confirmée par Jan Mendez, le rapporteur de l'ONU), extradé par l'Espagne (contre l'avis du Comité des droits de l'homme). Il s'agissait d'un homme qui a fait sa vie en Belgique, il y a fait ses études, il y a travaillé et fait son service militaire, il s'y est marié, il y a ses attaches familial...

Par Luk Vervaet, Prisoner’s News Depuis le début de la crise du coronavirus et la crise qu’elle a provoqué dans les prisons, le ministre de la Justice Koen Geens et les autorités pénitentiaires sont dans le déni. « Rien à signaler, rien à déclarer, tout va bien, tout est normal et sous contrôle, l'hygiène est assurée comme avant, non, il n’y a pas plus de médecins qu'avant, les détenus ont bien tenu pendant deux mois pendant la grève du personnel pénitentiaire, alors ... ». C’était le ton de l’intervention du ministre à la chaine LN24. Une annonce à peine voilée sur ce sur ce qui attend les prisonniers dans les semaines qui viennent : encore plus d’isolement. En Belgique, laisse sous-entendre le ministre, la crise n’est pas aussi dramatique que dans d’autres pays. Le monde vacille, mais les prisons belges restent debout. Le calme légendaire de cet homme d’Etat, le manager faisant face à toutes les crises, n’impressionne que le monde politique et médiatique. Les propos de ...

door Luk Vervaet, ex-leraar in de gevangenissen en activist De confrontatie met zichzelf, de onzekerheid over morgen, de eenzaamheid en het isolement, de dode tijd, de verveling, de frustratie, de woede, de hoop en de wanhoop, de spijt, de angst. Allemaal gevoelens die op de een of andere manier door het hoofd razen van mensen in detentie.  In het gevangenismuseum van Tongeren, dat van 2005 tot 2008 bestond, had ontwerpster Linde Hermans, een tiental oude cellen omgebouwd tot plaatsen die de gevoelens van de gevangen mens uitdrukken. Met behulp van kleur, foto’s, allerlei constructies en montages bracht ze tot leven hoe een gedetineerde zich voel.  Gevangenismuseum van Tongeren  : de tafel  Elk van de bijna 300.000 mensen die het gevangenismuseum bezochten kon zelf zijn conclusies trekken over zin of onzin van de gevangenis. Maar niemand ontsnapte aan het gevangenisgevoel in die beladen, loden sfeer in ruimtes die geen 9m² bedragen. Niemand on...