Articles

Affichage des articles associés au libellé genocide

Des vœux d'enfants pour la nouvelle année, en temps de génocide

Image
Mohammad Al-Sawalhi/CNN  L'un des plus beaux messages de Noël et de Nouvel An 2024 que j'ai eu le plaisir de lire, je l’ai découvert dans la lettre vidéo que les enfants de l'école Sancta Maria de Louvain ont écrite au roi Filip[1].  Les jeunes initiateurs, Hebe Gestels et Rahaf Ghorafi, y témoignent, avec leurs camarades de la classe 1A5, du quasi-désespoir des enfants face à ce qui se passe dans le monde d'aujourd'hui : « On a parfois l'impression que les grandes personnes se sont habituées aux enfants défavorisés ou décédés. Vous pouvez nous traiter de naïfs, mais nous croyons vraiment que les choses peuvent s'améliorer à l'avenir ».  Un enseignant de l'école a déclaré : « J'entends beaucoup de désespoir dans la voix de nos élèves et c'est l'émotion la plus effrayante à laquelle un enfant de douze ans puisse être confronté. Mais heureusement, ils ont transformé leur désespoir et leur colère en action ».  Félicitations aux enfants et au...

Kinderwensen voor het nieuwe jaar, in tijden van genocide

Image
Een van de mooiste Kerst en Nieuwjaarsboodschappen uit 2024 die ik heb mogen lezen was te zien en te lezen in de videobrief die kinderen van de school Sancta Maria in Leuven schreven aan koning Filip (1).  De jonge initiatiefnemers Hebe Gestels en Rahaf Ghorafi getuigden er met hun klasgenoten van klas 1A5 over de bijna-wanhoop onder de kinderen over wat er aan de hand is in de wereld van vandaag:  "Het lijkt soms alsof grote mensen gewend zijn geraakt aan kansarme of overleden kinderen. Je kunt ons naïef noemen, maar wij geloven echt dat het in de toekomst beter kan». Een leraar uit de school zei: “Ik hoor veel wanhoop in de stemmen van onze leerlingen en dat is zowat de engste emotie waarmee een 12-jarig kind geconfronteerd kan worden. Maar gelukkig hebben ze hun radeloosheid en boosheid omgezet in actie."  Proficiat aan de kinderen en de leerkrachten die zich niet laten intimideren door de boodschap: importeer vooral geen buitenlandse conflicten tot bij ons. Misschien ...

De stok van Yahya Sinwar (Een jaar opstand van het getto van Gaza, deel 4)

Image
 Er werd gefeest, gedanst en met vlaggen gewaaid in Israël, soldaten deelden snoepjes uit, de plaat van Queen “Another one bites the dust” (nog een die in het stof bijt) werd gespeeld: vreugde alom bij het nieuws van de dood van Yahya Sinwar, de leider van Hamas en Israël’s most wanted man . Op 16 oktober 2024, precies een jaar en een week na de uitbraak uit het getto van Gaza, werd hij gedood nadat een Israëlische tank het gebouw waarin hij zich bevond aan flarden schoot. De woordvoerder van het Israëlische leger (IDF) zei dat Sinwar stierf als een “opgejaagde en verslagen outcast”.  Westers applaus Zoals dat gebruikelijk is in het democratische westen, herinner u de uitspraken na de executies van Nicolae Ceaucescu (1989), Cheikh Ahmed Yassine (2004), Saddam Houssein (2006), Mouammar Kaddafi (2011), en recent na de executies van Qassem Souleimani, Ismaël Haniyeh, Hassan Nasrallah en vele anderen, werd ook de succesvolle executie van Sinwar door de leiders van de Verenigde Sta...

"Zolang Gaza niet in opstand komt, zal de wereld niets doen", (Michael Lynk, UNO-rapporteur over Palestina, in 2019) [1]

Image
  Deel 3: 7 oktober 2024, een jaar opstand van het getto van Gaza  Ik herinner me de zeldzame keren dat we met een delegatie ontvangen werden op het kabinet van de liberaal Didier Reynders, toen minister van buitenlandse zaken, over de zaak Ali Aarrass.(2)  We gingen er pleiten voor een minimale humanitaire tussenkomst: consulaire bijstand van België voor deze Belgo-Marokkaan, onterecht beschuldigd van terrorisme, bijna op sterven dood in een Marokkaanse gevangenis. En iedere keer vielen de kabinetsleden uit de lucht toen we spraken over de stapels UNO-documenten, de oproepen van Amnesty en andere mensenrechtenorganisaties die zwart op wit getuigden over de foltering van Ali Aarrass in Marokko. “Nooit van gehoord, oh dat wisten we niet”, zegden ze. Was het pure schijnheiligheid of pure onverschilligheid, wie zal het zeggen. Feit is dat al die rapporten ergens in een stoffige hoek in het ministerie moeten hebben liggen rotten. Niets veranderde. We verlieten het gebouw met ...