luk vervaet acid*

Foto Recht naar de gevangenis   Het nieuwe jaar 2022 was nog maar een paar dagen oud, toen toenmalig minister van Justitie Van Quickenborne in een opiniestuk in de krant De Standaard “een revolutie” aankondigde in de gevangenissen. (1) Met de bescheidenheid die hem kenmerkt, schreef hij dat het vanaf nu gedaan zou zijn met “de hoge recidivecijfers, de strafinflatie en de overbevolking waarmee we al decennialang te maken hebben.” Voor hij bij de VLD ging, was de man nog lid geweest van AMADA, de voorloper van de PVDA, en misschien had hij uit die periode het woord revolutie onthouden. Ik citeer hem: “Onder de waterlijn voltrekt er zich een stille revolutie in het gevangeniswezen”. Voor die revolutie ging hij nieuwe gevangenissen bouwen en miljoenen euro’s investeren in het gevangeniswezen. En ook ging hij in de gevangenissen een soort tewerkstellingsbureaus inrichten in de vorm van detentiebegeleiders om de individuele detentieplannen van de gedetineerden op te volgen.    ...

bij een NUM stakingspost in Wales  Opstandige tijden In de nasleep van de mei 68 revolte, volgden er twee woelige decennia voor de jonge revolutionaire militanten van mijn generatie. De autoriteit van kerk, patroons, oude partijen en vakbondsleidingen had ernstige schade geleden, net als de toen heersende moraal. We hielden ons niet bezig met wat we later als job gingen doen en nog minder met hoe ons pensioen er zou uitzien. Tientallen jonge maoïstische studenten gaven hun studies op om onder de arbeiders te gaan werken. Om in de fabrieken revolutionaire cellen op te bouwen of om als kaderlid te werken aan de opbouw van een nieuwe revolutionaire partij. Allemaal in voorbereiding van de revolutie die onvermijdelijk komen moest. De sociale conflicten leken ons gelijk te geven. De jaren 1970-80 leken op een permanente staking. Met de regelmaat van een klok volgde het ene conflict het andere op. Alsof de industriële arbeidersklasse bewust of onbewust besefte dat er contrarevolutionaire...

Du 23 au 29 septembre 2025, la 80 ième assemblée générale (AG) des Nations unies (ONU) se tiendra à New York. Le génocide à Gaza sera le sujet brûlant sur lequel les chefs d'État et de gouvernement s'exprimeront. Certains de ces orateurs sont complices du génocide par leur silence et leur refus d'agir. D'autres en sont directement responsables en raison de leur soutien politique, militaire et économique à Israël. Certains pays occidentaux, comme la Belgique, tentent de sauver les apparences d’une décence occidentale en reconnaissant la Palestine comme un État.  Or, après deux ans de génocide et de destruction totale des infrastructures, il ne reste plus rien qui puisse ressembler à un État palestinien. Cette reconnaissance est en plus assortie de conditions coloniales.  Voyez-vous, aucun pays ne peut mettre fin au massacre colonial d'Israël ni obliger ce dernier à ouvrir les frontières de Gaza aux journalistes, aux travailleurs humanitaires, à l'aide alimentai...

  Van 23 tot 29 september 2025 vindt in New York de 80 ste Algemene Vergadering (AV) van de Verenigde Naties (VN) plaats. De genocide in Gaza zal het brandende onderwerp zijn waarover de staatshoofden en regeringsleiders zich zullen uitspreken. Sommige van deze sprekers zijn medeplichtig aan de genocide door hun stilzwijgen en hun weigering om actie te ondernemen. Anderen zijn er rechtstreeks verantwoordelijk voor vanwege hun politieke, militaire en economische steun aan Israël. Sommige westerse landen, zoals België, proberen de schijn van het westerse fatsoen hoog te houden door Palestina als staat te erkennen. Maar na twee jaar genocide en totale vernietiging van de infrastructuur is er niets meer over dat op een Palestijnse staat lijkt. Bovendien gaat deze erkenning gepaard met koloniale voorwaarden. Ziet u, geen enkel land kan een einde maken aan het koloniale bloedbad van Israël. Geen enkel land kan Israël dwingen om de grenzen van Gaza te openen voor journalisten, hulpve...