luk vervaet acid*

 De ontvoering van Nicolas Maduro en Cilia Flores op zaterdag 3 januari 2026 was als een reclamespot voor het leger van de Verenigde Staten (VS). “Een televisieshow met alles erop en eraan”, zo noemde Trump de ontvoering in een interview op de nieuwszender Fox. Dat was ook de bedoeling. De wereld moest de overweldigende, dodelijke efficiëntie van de Amerikaanse troepen zien, de vernedering van de vijand, de gevangenen die geen gevangenen meer zijn, maar trofeeën, tentoongesteld in de handen van een triomfantelijke overwinnaar. Vernederen en angst zaaien, net zoals in de koloniale tijden, net zoals de VS in 2002 de eerste gekidnapte gevangenen naar Guantanamo vervoerden: in het ruim van een vliegtuig, een kap over het hoofd, koptelefoons met harde muziek, aan elkaar vastgeketend, in een oranje pak met een pamper in de broek.  De ontvoering van de Venezolaanse president en zijn vrouw kostte aan 100 Venezolanen en Cubanen het leven, nog 100 anderen werden gewond. (1) Het...

  De l’Afghanistan à l’Iran, de Guantanamo à Maduro. Pas de fin en vue ? Ce qui s’est passé en 2001 relève de la préhistoire pour un jeune d’aujourd’hui, âgé de vingt ou trente ans. On ne peut pas en vouloir aux jeunes : ils ont déjà assez de mal à gérer la situation actuelle et le flot d’informations qui les submerge. Nos dirigeants leur ont également appris que les guerres à l’étranger – qu’ils appellent généralement des « conflits » – dans lesquelles l’Occident impérialiste est directement ou indirectement impliqué, ne doivent surtout pas être importées chez nous ; le prix de l’essence à la pompe et la sécurité du retour de nos touristes depuis les zones de guerre, voilà ce qui, pour nos médias, doit retenir notre attention. Pour le reste, nous ne pouvons rien y faire de toute façon.   Qui parle encore de la guerre contre l’Afghanistan qui a commencé il y a vingt-cinq ans, de la guerre contre l’Irak qui a suivi, chacune ayant fait des centaines de milliers de morts ? O...

Image: Midhun Puthupattu   Van Afghanistan tot Iran, van Guantanamo tot Maduro. Geen einde in zicht? Wat er in 2001 gebeurde behoort, voor een doorsneejongere die vandaag twintig of dertig is, tot de prehistorie. Men kan het de jonge mensen niet kwalijk nemen: ze hebben het al moeilijk genoeg met de situatie van vandaag en met de golf van informatie die hen overspoelt. Er is hen door onze bewindvoerders ook geleerd dat de oorlogen in het buitenland, conflicten noemen ze dat, waarin het imperialistische Westen rechtstreeks of onrechtstreeks verwikkeld is, vooral niet mogen geïmporteerd worden; de prijs van de benzine aan de pomp en of onze toeristen veilig uit oorlogsgebieden naar huis kunnen, dat is waar, voor onze media, onze interesse naartoe moet gaan. Aan de rest kunnen we toch weinig of niets doen.    Wie spreekt er nog over de oorlog tegen Afghanistan die vijfentwintig jaar geleden begon, over de oorlog tegen Irak die erop volgde, telkens met honderdduizend...