luk vervaet acid*

Op 2 januari zond Canvas de documentaire “Oog in oog” van Dirk Leestmans uit. Oog in Oog, en dus niet Oog om Oog. Het werd een prachtig document. Een les over, maar vooral in justitie. Over hoe omgaan met verlies en gemis, met schuld en boete, met straf en vergelding. Een korte film die het verdient om op alle scholen en universiteiten vertoond te worden. Niet omdat de documentaire ons doet kennis maken met een soort nieuwe Moeder Theresa. Maar omdat hij een marginaal aspect van ons rechtssysteem in beeld brengt. En daarmee ook een visuele kritiek op onze manier om aan recht te doen. De achtergrond     Op de achtergrond, de moord in 2011 op Robert Van Camp, 59 jaar, vader van vier kinderen, door Ivan Vissers, 40 jaar. De moord heeft alles van een shakespeareaans drama. De dader heeft een relatie met de ex van zijn slachtoffer, die, wellicht tegen beter weten in, hoopt de relatie met zijn ex te kunnen herstellen indien zijn latere moordenaar hem niet in de weg zo...

De foto van Kim & Ken Bijdrage op de herdenking van Kim & Ken op 4 januari 2018 Luk Vervaet 24 jaar zonder Kim & Ken. Net zoals de slachtoffers van de Bende van Nijvel nog altijd zoeken naar antwoorden, is de zoektocht van Tinny Mast niet ten einde. De zoektocht naar haar kinderen. De zoektocht naar een antwoord op de vraag naar gerechtigheid. Naar het wie? Wanneer? Hoe? Waarom?. Voor Tinny is de Witte Mars nooit gestopt maar gaat ze door. Elk jaar opnieuw roept ze ons op tot een ‘Community gathering’. Tot het vormen van een cirkel rondom het monument voor de kinderen.  Dat hier na zoveel jaren nog altijd rechtop staat, weerbarstig tegen water en wind. Op haar manier doet Tiny aan volksopvoeding. Ze legt een steen voor wat ooit zal uitgroeien tot een nieuwe vorm van samenleven als mensen. Samenkomen in rouw. Samenkomen in een gezamenlijk afwijzen van barbarij, misdaad en onderdrukking. Samenkomen om te getuigen van respect voor elka...

Depuis le déclenchement par Bush de la guerre mondiale contre le terrorisme, la Global War on Terrorism , après les attentats du 11 septembre 2001, la guerre ne s’est plus jamais arrêtée. Elle a transformé le monde en un gigantesque champ de bataille, qui a fait des centaines de milliers de victimes, des millions de veuves, d’orphelins et de réfugiés ; une guerre sans ligne de front, ni perspective de victoire d’un côté ou de l’autre. Les déclarations officielles sur la fin de l’une ou de l’autre de ces guerres n’y ont rien changé. Ainsi, le dimanche 28 décembre 2014, la Belgique se retirait de l’Afghanistan. C’était la fin officielle d’une guerre d’agression de treize années à laquelle la Belgique avait participé dans le cadre de l'Isaf, la force de combat de l'OTAN. En six ans de temps, nos six F-16s avaient fait “ plus de 15.000 d’heures de vol . » La fin réelle de la guerre ? Pas du tout. Dans les années qui ont suivi, la Belgique a continué à assurer sa...

http://www.radiopanik.org/emissions/tire-ton-plan/dommages-collateraux-de-la-politique-securitaire/