2001-2026, vijfentwintig jaar “Global War on Terror”, de nieuwe naam van het Westerse kolonialisme
 |
| Image: Midhun Puthupattu |
Wat er in
2001 gebeurde behoort, voor een doorsneejongere die vandaag twintig of dertig
is, tot de prehistorie. Men kan het de jonge mensen niet kwalijk nemen: ze
hebben het al moeilijk genoeg met de situatie van vandaag en met de golf van
informatie die hen overspoelt. Er is hen door onze bewindvoerders ook geleerd
dat de oorlogen in het buitenland, conflicten noemen ze dat, waarin het imperialistische Westen rechtstreeks
of onrechtstreeks verwikkeld is, vooral niet mogen geïmporteerd worden; de
prijs van de benzine aan de pomp en of onze toeristen veilig uit
oorlogsgebieden naar huis kunnen, dat is waar, voor onze media, onze interesse naartoe
moet gaan. Aan de rest kunnen we toch weinig of niets doen.
Wie spreekt er nog over de oorlog tegen Afghanistan die vijfentwintig jaar geleden begon, over de oorlog tegen Irak die erop volgde, telkens met honderdduizenden doden tot gevolg? Of over de opening van het kamp van Guantanamo, sinds 2002 de naam van het meest beruchte gevangenenkamp ter wereld…
Allemaal vergeten en onder
een laag beton begraven.
De
actualiteit van het verleden
Zoals Angela Davis schreef in haar boek “Freedom is a constant struggle”, moeten we om de situatie van vandaag te verstaan het verleden van onder die laag beton halen. Niet beginnen met de dolle hond Trump, die door ieder weldenkend mens wordt verafschuwd. Maar teruggrijpen naar het westerse koloniale verleden en naar de nieuwe vorm die het sinds 2001 aannam onder de naam “Wereldoorlog tegen het Terrorisme”. Een oorlog die wellicht later in de geschiedenisboeken zal beschreven worden als “de Dertigjarige oorlog tegen het Zuiden”, of als de Vijftigjarige oorlog, of misschien zelfs als de Honderdjarige oorlog.
Teruggrijpen naar het verleden behoedt ons ook voor wanhoop over de huidige situatie en biedt ons het perspectief en de zekerheid dat de landen en de volkeren uit het Zuiden, wier lijden onder de huidige oorlogen niet te beschrijven valt, uiteindelijk zullen overwinnen.
Net zoals ze de overwinning behaalden tegen het imperialistische Westen tijdens de koloniale oorlogen uit de voorbije eeuw. Denk aan alle landen die zich na de Tweede Wereldoorlog hebben bevrijd van de koloniale bezetting en onderdrukking. Alleen bezet Palestina blijft nog over, enkel en alleen dankzij de steun van de hele westerse wereld aan de koloniale apartheidsstaat Israël. Ook de solidariteitsbewegingen van de geëngageerde jongeren in onze landen uit het einde van de vorige eeuw met die volkeren en landen uit het Zuiden, zoals die voor Vietnam, verdienen het om vandaag opnieuw gekend te zijn. Ze kunnen de jonge generatie van activisten en militanten die vandaag is opgestaan voor Gaza inspireren.
De enige vraag die zal overblijven is of de jonge generatie van vandaag en zij die haar zullen volgen het beter zullen doen dan wij en zullen slagen waar wij faalden. Namelijk om ons, samen met de landen uit het Zuiden, definitief te ontdoen van ons misdadig en barbaars imperialistisch
systeem.
20
september 2001- 28 februari 2026
Op 20
september 2001, negen dagen na de aanslagen tegen het WTC in New York, kondigde
de toenmalige Amerikaanse president Bush in een televisietoespraak voor het
Amerikaanse Congres de start van de Global War on Terror af. De aanslagen in New York in 2001 werden toegeschreven aan de terreurgroep Al Qaida, die zich in Afghanistan bevond, en op 7 oktober 2001 begon de moordende oorlog tegen dat land. In zijn toespraak had Bush eraan toegevoegd: “We beginnen met Al Qaida,
maar daar zal het niet stoppen”. En ja, vijfentwintig jaar later woedt
diezelfde oorlog nog altijd in ongeziene hevigheid voort.
Net zoals de autoriteiten in Iran vandaag hadden de Taliban vijfentwintig jaar geleden alles geprobeerd om een oorlog te vermijden en om tot een onderhandeld vergelijk met de Verenigde Staten te komen. Wie zin heeft, kan daarover mijn artikel over “De Monsterlijke Taliban en wij” eens nalezen. (1)
Pete Hegseth
Er is met
andere woorden een en dezelfde lijn van ononderbroken geweld van het Amerikaanse
en Westerse imperialisme, welke ook de naam van de president is. Een continue
lijn van geweld die ook wordt geïllustreerd door personages als Pete Hegseth,
de Minister van Oorlog van de Verenigde Staten (ja, dat noemt zo, letterlijk,
ministerie van oorlog(2).
Hij is de man die onder Trump de oorlog voor de vernietiging van Iran leidt.
Vijfentwintig jaar geleden diende hij onder Bush in de oorlogen tegen
Afghanistan en Irak, en met zijn militaire eenheid diende hij van 2004 tot 2005
ook in het folterkamp van Guantanamo. De man, die nu de vrouwenrechten in Iran
gaat ter harte nemen werd zelf meerdere malen beschuldigd van seksueel misbruik,
maar dat terzijde(3)
De
“Global War on Terror”, de nieuwe naam voor kolonialisme en binnenlands
fascisme
De Global
War on Terror werd in het begin van de 21° eeuw de nieuwe naam voor wat het
Westerse kolonialisme was tijdens de voorbije eeuw. In de voorbije eeuw voerden
zowat alle Westerse landen koloniale oorlogen tegen de verzetsbewegingen uit de
gekoloniseerde landen. Dat verzet kreeg het etiket terrorist opgeplakt, denk
maar aan de Mau Mau in Kenia of aan het ANC van Nelson Mandela. Daarnaast hadden vele westerse landen op het eind van de vorige eeuw ook hun eigen binnenlandse terroristenlijst met daarop voornamelijk binnenlandse linkse gewapende organisaties die een voor een werden opgespoord en uitgeschakeld.
Maar met de afkondiging van de Global War on Terror kreeg alles een ongeziene dimensie. Oorlog tegen het terrorisme betekende nu letterlijk oorlog, waarbij zonder enige legitimiteit, landen uit het Zuiden platgebombardeerd en vernietigd konden worden, terug naar het stenen tijdperk. Oorlog tegen het terrorisme betekende dat alle westerse landen vanaf nu een en dezelfde Amerikaanse en Israëlische lijst van terroristische personen en organisaties aannamen, een doodvonnis zonder proces voor wie er opstond. Zo plaatste Europa vanaf toen het hele Palestijnse verzet op zijn terroristenlijst, hetgeen meteen inhield dat Europa een blanco cheque tekende voor de genocide in Gaza vandaag. Oorlog tegen het terrorisme betekende ook de opening van folterkampen voor gevangenen, waarvan Guantanamo het meest bekende is.
Om het geheel compleet te maken, creëerde de oorlog tegen het terrorisme massamigraties, een gigantisch repressie- en veiligheidsapparaat en zorgde die mee voor de fenomenale doorbraak van racistisch en fascistisch rechts in onze landen. De migrantenpopulatie werd het paard van Troje van diegenen die we in het buitenland bevochten.
Een
steeds wijdere cirkel
Een
kwarteeuw na zijn start in 2001 heeft de War on Terror zich alsmaar verhard en
heeft de cirkel van geviseerde doelen zich niet alleen geografisch, maar ook
politiek steeds verder uitgebreid.
Ging het 25
jaar geleden om zogenaamde “terroristische personen, groepen en regeringen”,
die moesten uitgeschakeld worden, en waren de slachtoffers onder de
burgerbevolking spijtige “collateral dammage” (onbedoelde schade),
waarvoor er soms hypocriete excuses werden aangeboden, dan wordt nu een hele
bevolking het doelwit dat moet vernietigd worden. Want, zo luidt het, uit die
bevolking is immers het “terroristische verzet” ontstaan. We zagen het in
Libanon (“de Dahiya doctrine”,
een term die werd uitgevonden toen het Israëlische leger de bevolking van het
Dahiya district in Beirout – een bolwerk van Hezbollah - in 2006 zo goed als
uitroeide en alle infrastructuur met de grond gelijk maakte), in Gaza 2023 noemen
ze het “de Gaza doctrine”, waarbij de hele bevolking, inclusief de
pasgeboren kinderen, als potentiële terroristen mochten worden geliquideerd.
Het gebeurt in Gaza, het gebeurt in Libanon, het gebeurt in Iran.
Van oorlog tegen het “religieuze terrorisme” ging het naar oorlog tegen de “crime-terror”, de “eco-terror”, de “narco-terror”, de “cyber-terror”, de “antisemistische terror”, enzovoort. You name it, zowat alles en iedereen is nu terreur en kan zich aan
dezelfde behandeling verwachten als toen de War on Terror begon. Toen had de
toenmalige Amerikaanse president Bush, bij de opening van het gevangenenkamp
van Guantanamo in 2002, verklaard dat de VS zich het recht toe-eigende om
iemand die zich volgens de VS schuldig maakte aan terrorisme ofwel uit te
schakelen ofwel op te pakken, eender waar ter wereld, zonder dat daarvoor enige
vorm van legaliteit of eerlijke rechtsgang hoefde gerespecteerd te worden.(4) We lieten het allemaal passeren. Allemaal in
naam van de strijd tegen het terrorisme.
Van Ben
Laden en al Bagdadi tot Maduro:
hetzelfde videospel, hetzelfde moordcommando
In 2011 zagen we Obama en zijn ministerploeg in de “White House Situation Room” gespannen TV kijken om de executie van Osama bin Laden, zijn oudste zoon en nog twee andere personen in real-time te volgen. Geen aanhouding, geen inbeschuldigingstelling, geen proces, gewoon doodschieten: “Got him”, zo titelden de media triomfantelijk. Niemand protesteerde; het ging uiteindelijk, zo zeiden diezelfde media, om ’s werelds meest gezochte terrorist.
Ook in
België vonden ze zo’n video’s in real time een goed idee. En dus gingen de
ministers Francken, Verlinden en Crucke in een commandopost zitten om de
piraterij van onze Special Forces onder de naam “Blue Intruder” live te volgen.
Een Russische olietanker onder Guinese vlag werd geënterd in de Noordzee. Een
wereldprimeur voor België en een kopie van het enteren door de VS van schepen
die van en naar Venezuela olie vervoerden.
Delta
Force, een moordcommando
De kidnapping van Maduro werd uitgevoerd door Delta Force, een elite-eenheid van het Amerikaanse leger. Er klonk bewondering voor de “ongeëvenaarde precisie en efficiëntie” van dit moordcommando. Delta Force liet zich in 2003 kennen toen het de gevangenneming van Saddam Hussein leidde in een operatie onder de naam Red Dawn. In 2019 voerden ze de raid uit tegen Abu Bakr al-Baghdadi, de leider van ISIS. Die laatste zou hebben geprobeerd te ontsnappen en daarna in een doodlopende tunnel zelfmoord hebben gepleegd. Van Ben Laden en al-Bagdadi tot Madouro, of hoe een kwarteeuw na zijn start in 2001, de cirkel van de War on Terror zich niet alleen geografisch, maar ook politiek steeds verder heeft uitgebreid.
Dead or
Alive
Het lijdt geen twijfel dat ook Maduro zich onder de 200 Venezolaanse en Cubaanse slachtoffers zou hebben bevonden als hij zich gewapenderhand had verzet tegen zijn ontvoering door Delta Force. Wie dat onwaarschijnlijk vindt, hoeft maar de lijst van vermoorde presidenten uit het globale Zuiden te bekijken die u in het artikel in onderstaande voetnoot terugvindt (5). Herinner u zich ook, dichter bij ons en heel recent, het plan van toenmalige CIA-baas Mike Pompeo om Julian Assange, journalist en stichter van Wikileaks, die ervan beticht werd een ‘cyberterrorist’ te zijn, uit de Ecuadoriaanse ambassade in Londen te sleuren en als dat niet lukte hem te vermoorden door hem te vergiftigen (6).
Absolute resolve
In het
geval van president Maduro werd gekozen voor een stelselmatige opbouw van een
kidnapping onder de naam “Absolute Resolve”, de finale oplossing, zeg maar.
In de
maanden februari, maart en april van 2025 werden eerst meer dan 400
Venezolaanse migranten ervan beticht leden van drugkartels te zijn, de ergste
criminelen, en dus terroristen, en bijgevolg gedeporteerd naar de
antiterreurgevangenissen van Guantanamo en die van Cecot in El Salvador, om
later gedeporteerd te worden naar Venezuela.
Vanaf
augustus 2025 registreerde een klein team CIA-agenten in Venezuela elke
beweging van Maduro: waar hij sliep, wat hij at, welke kleren hij droeg. Tot en
met het gedrag van zijn honden werd geobserveerd en vastgelegd.(7)
Daarop
volgden militaire trainingen in de VS in de exacte replica die de CIA van het
huis van Maduro had gemaakt. Maduro’s huis werd identiek nagebouwd in Fort
Campbell in de staat Kentucky. Daar trainden de soldaten de toegangs- en
ontsnappingsroutes van het huis. Een identiek scenario als tijdens de oorlog
tegen Irak. Toen bouwde het Amerikaanse leger replica's van Iraakse dorpen, zoals in Fort Carson in Colorado, in Fort Irwin in Californië of in Fort Polk in Louisiana en in nog heel wat andere militaire forten voor de training van hun soldaten in de stadsguerrilla tegen het Iraakse verzet.(8)
In
september volgden de eerste aanvallen op wat de VS “drugboten uit Venezuela”
noemden. Opnieuw zonder enige legitimiteit. Eind februari 2026 stond het
dodental van die operaties op 150.
Op 24
november 2025 volgde een nieuwe, beslissende stap toen het VS-ministerie van
Buitenlandse Zaken aankondigde dat ze het “Cartel de los Soles” op de lijst van
buitenlandse terroristische organisaties (FTO) zou plaatsen. Dat drugkartel, zo
luidde de mededeling van het ministerie, “is gevestigd in Venezuela en wordt
geleid door Nicolás Maduro en andere hooggeplaatste personen van het onwettige
regime van Maduro, die het leger, de inlichtingendiensten, de wetgevende macht
en de rechterlijke macht van Venezuela hebben gecorrumpeerd."(9) Hiermee was het lot van Maduro bezegeld.
Een maand
later werden Nicolas Maduro en zijn vrouw Cilia gekidnapt en overgevlogen naar
een federale gevangenis in New York, het Metropolitan Detention Center (MDC) in
Brooklyn.
Volgend
artikel: In welke hel zijn Madouro en zijn vrouw terechtgekomen?
Commentaires